OSIEDLE ZACHÓD. To nie jest zwykły kamień. Odkryli na nim napis z 1898 roku.

Przez wiele lat mieszkańcy mijali go, nie zwracając większej uwagi. Kamień leżał na niewielkim wzniesieniu przy bocznej uliczce na osiedlu Zachód, tuż obok płotu, często częściowo zasłonięty przez wysoką trawę. Dziś, w środę 15 lipca, został przetransportowany na teren Muzeum Regionalnego w Szczecinku. Odkryte niedawno inskrypcje pozwalają też lepiej poznać jego historię.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"9899"}

Operacja rozpoczęła się o godz. 8.00 w pobliżu kościoła św. Rozalii. Kamień został podniesiony i przewieziony z miejsca, w którym znajdował się przez ostatnie lata. 

Kamień znad Mulistego Potoku

Jak wyjaśnia rzecznik, jest to kamień znad Mulistego Potoku, który w nieznanych okolicznościach „zawędrował” na osiedle Zachód. Przez lata widoczny był na nim głównie jeden napis.

– W starej lokalizacji widać było jedynie napis, który można odcyfrować najprawdopodobniej jako Otto Kügler. To zapewne kamieniarz, który złożył podpis pod swoją pracą.

– mówi Mateusz Sienkiewicz.

Kamień pojawia się na niemieckich planach Szczecinka z końca XIX wieku. Miejsce oznaczono jako „Denkst”, co może być skrótem od „Denkmalstein”, czyli pomnik-kamień, lub „Denkmal Stätte” – miejsce pamięci.

– Dla ówczesnych mieszkańców Szczecinka był to więc zapewne pomnik związany z dobrze im znaną konkretną osobą lub wydarzeniem. Na niemieckich mapach ciek wodny nazywany jest Puluer Fließ, czyli potok lub strumień Puluer.

– wyjaśnia rzecznik ratusza.

Drugi napis wyjaśnia więcej

Przełomem okazało się odsłonięcie drugiej części głazu. Znajduje się na niej napis „Pommersche Forst Verein” oraz data 1898. Inskrypcję można przetłumaczyć jako Pomorskie Towarzystwo Leśne.

Organizacja powstała w 1870 roku w Szczecinie. Skupiała leśników, naukowców, przyrodników oraz osoby zajmujące się gospodarką leśną i ochroną środowiska.

– Jego działacze stawiali podobne obeliski na całym Pomorzu, w kompleksach leśnych, upamiętniając swój udział przy ich urządzaniu.

– mówi Mateusz Sienkiewicz.

Wszystko wskazuje więc na to, że kamień upamiętniał działalność towarzystwa na terenach leśnych położonych po zachodniej stronie jeziora Trzesiecko.

Las Klasztorny, restauracja i prom

Przed wojną las po tej stronie Trzesiecka nosił nazwę Klosterwald, czyli Las Klasztorny. Tak samo nazywała się restauracja, która najprawdopodobniej działała w tym miejscu na przełomie XIX i XX wieku.

– Był to drewniany budyneczek, szopa bardziej – później zresztą przeniesiony na pobliską Mysią Wyspę, gdzie stał się lokalem o znacznie większym wymiarze.

– wyjaśnia rzecznik.

Teren był połączony z miejską stroną jeziora za pomocą promu Bismarcka. Linowa przeprawa działała na wysokości obecnego stadionu miejskiego.

– Prom przybijał kilkaset metrów od restauracji Klosterwald, do której można było dojść ścieżką spacerową wzdłuż brzegu Trzesiecka.

– dodaje Mateusz Sienkiewicz.

Dziś kamień opuszcza miejsce przy kościele św. Rozalii. Po latach spędzonych przy płocie i w wysokiej trawie staje się ponownie widocznym śladem historii Szczecinka.