Stara pocztówka ze zbiorów Sebastiana Lewczuka pokazuje Szczecinek oczami przyjezdnego z pierwszych lat po wojnie. Gość hotelu „Niespodzianka” nie zachwycił się miastem i opisał je w dosadnych słowach. Kartkę wysłał 26 października 1947 roku do Warszawy. Dziś ta surowa opinia stanowi ciekawy ślad codzienności sprzed blisko 80 lat.

Pocztówka wysłana z hotelu „Niespodzianka”

Sebastian Lewczuk, kolekcjoner dawnych kartek pocztowych, podzielił się kolejną pamiątką związaną ze Szczecinkiem. Nadawca podpisał się jako B. Wiśniewski i jako swój adres podał hotel „Niespodzianka” przy ul. 8 Maja. Kartkę skierował do Janusza Neumanna mieszkającego w Warszawie.

Jej treść znacząco różni się od zachowanych relacji osób, które chwaliły architekturę Szczecinka, jego park, jezioro oraz pobliskie lasy.

– Czytając zachowaną korespondencję osób przebywających niegdyś w Neustettin, a po wojnie w Szczecinku, przyzwyczailiśmy się do opinii, że nasze miasto zachwycało swoją urodą – architekturą, barwnym parkiem oraz błękitną tonią jeziora. Zachwyt budziło również jego położenie wśród licznych jezior i rozległych lasów.

– opowiada Sebastian Lewczuk.

„Człowiek jest tu jak w studni”

Autor pocztówki nie podzielał tych zachwytów. W wiadomości datowanej na 26 października 1947 roku napisał:

"Kochany panie Januszu! Niech Pan sobie wyobrazi, że do piekła prędzej się dojedzie niż do Szczecinka, gdzie stanąłem o godzinie 12:15. Panie! Cóż to za beznadziejna dziura, człowiek jest tu jak w studni. Hotel -prymityw, jaki tylko można sobie wyobrazić, słowem siedzę u siebie w pokoju, sam co prawda, ale chcę się wyć do księżyca, gdyż ziąb, niczym w naszej kochanej salce."

– Tym bardziej może dziwić, a nawet drażnić, fakt, że jeden z gości mieszkających w 1947 roku w hotelu „Niespodzianka” w niewybrednych słowach nazwał Szczecinek „straszną dziurą”.

– zauważa kolekcjoner.

Pocztówka jest ciekawa także ze względu na widoczne na niej zdjęcie warszawskiego Urzędu Telekomunikacyjnego. Kosztowała 5 zł, a stempel potwierdza, że została nadana w Szczecinku.

Warszawa w ruinach, Szczecinek niemal cały

Zdaniem Sebastiana Lewczuka dodatkowe zdziwienie budzi miejsce zamieszkania autora tej oceny.

– Jeszcze większe zdumienie budzi to, że – jak wynika z treści korespondencji – autorem tych słów był mieszkaniec Warszawy. Warto pamiętać, że w 1947 roku stolica wciąż leżała w ruinach, podczas gdy Szczecinek, dzięki niewielkim zniszczeniom wojennym, prezentował się jako spokojne, prowincjonalne, ale niezwykle urokliwe miasteczko.

– podkreśla.

Kartka pokazuje, że prywatna korespondencja potrafi zachować nie tylko informacje o dawnym mieście, ale również emocje i osobiste oceny jego gości.

– Na szczęście dziś podobne opinie mogą wywoływać jedynie uśmiech i stanowią jedynie nieprzyjemny wyjątek od reguły. Bo przecież – jak mówi stare powiedzenie – wyjątek tylko potwierdza regułę.

– podsumowuje Sebastian Lewczuk.