Na budynek szczecineckiego dworca kolejowego wróci zegar, który zniknął z jego elewacji w latach 70. XX wieku. To jedna z ciekawszych informacji związanych z końcówką trwającego remontu zabytkowego obiektu, przekazanych przez biuro prasowe Urzędu Miasta Szczecinek.

Prace przy XIX-wiecznym dworcu, prowadzone przez miasto Szczecinek, są już na finiszu, choć ostra zima oraz równolegle realizowana przez PKP modernizacja peronów wciąż utrudniają zakończenie robót. Cała inwestycja prowadzona jest pod ścisłym nadzorem konserwatorskim, bo budynek objęty jest ochroną zabytków.

To właśnie dzięki działaniom miejskiej konserwator zabytków Marty Rodziewicz na front dworca wróci historyczny element, o którym wielu mieszkańców już nie pamięta. Nad głównym wejściem do holu od lat widoczna jest jedynie pusta rozeta, jednak jeszcze kilkadziesiąt lat temu znajdował się tam okazały zegar z cyferblatem o blisko metrowej średnicy.

Miasto zleci wykonanie repliki zegara, maksymalnie zbliżonej do oryginału, choć wyposażonej już we współczesny mechanizm. Zadanie nie jest proste, bo mimo że dworzec należy do najczęściej fotografowanych obiektów w Szczecinku, dobrze widocznych zdjęć zegara zachowało się niewiele. Wiadomo jedynie, że tarcza była biała, prawdopodobnie bez cyfr, a wskazówki i napisy czarne, zgodne z kolejowym stylem epoki.

Ratusz liczy na pomoc mieszkańców. Być może w domowych archiwach szczecinecczan lub kolejarzy znajdują się fotografie, na których zegar jest wyraźnie widoczny. Urząd prosi o kontakt i przesyłanie materiałów na adres [email protected].

^{archiwum / UM Szczecinek}

Losy dworcowego czasomierza wspomina Władysław Król, szczecinecki fotograf i kolejarz-elektryk.

– Była to jeszcze poniemiecka konstrukcja” – mówi. – „Jakoś pod koniec lat 70. XX wieku zdemontowano go chyba do naprawy. I już z tej naprawy nie wrócił, podejrzewam, że po prostu stłukli szklany cyferblat z matowego szkła, z którego był wykonany.

Zegar był częścią większego systemu.

– Czasomierz był sterowany – razem z zegarami na peronach – przez tzw. ‘matkę’, która znajdowała się w dziale łączności na dworcu.

– dodaje W. Król, przypominając też, że główny zegar był podświetlany czterema żarówkami, które zimą zapobiegały zamarzaniu mechanizmu.

Po jego zniknięciu przez pewien czas na dachu funkcjonował mało estetyczny zegar elektroniczny.

– Był bardzo prądożerny, elektrycy wymieniali przepalone żarówki o różnej mocy, więc zegar świecił się na pstrokato, a koniec końców go wyłączono.

– wspomina rozmówca.

^{fot. Biuro Prasowe Urzędu Miasta}

Teraz wszystko wskazuje na to, że historyczny zegar wróci na swoje miejsce, symbolicznie wieńcząc renowację dworca i przywracając mu detal, który przez dekady był częścią jego tożsamości.