Obchody 11 listopada. Burmistrz o historii Polski, wojnie w Ukrainie i bezpieczeństwie

W środę, 11 listopada, mieszkańcy Szczecinka wspólnie świętowali Narodowe Święto Niepodległości. Oficjalne obchody rozpoczęła msza święta w intencji ojczyzny, odprawiona w kościele pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Następnie uczestnicy uroczystości zgromadzili się przed pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego, gdzie odbyła się główna część patriotycznych obchodów.

Ważnym punktem spotkania było wystąpienie burmistrza Szczecinka Jerzego Hardie-Douglasa. W swoim przemówieniu przypomniał o trudnej drodze Polski do niepodległości, kolejnych próbach jej odzyskania i obrony, a także odniósł się do obecnej sytuacji geopolitycznej, wojny w Ukrainie oraz wyzwań związanych z bezpieczeństwem naszego kraju. Podkreślił również znaczenie solidarności z narodem ukraińskim i odpowiedzialności za przyszłość Polski.

::video{"type":"single","item":"3863","portal":"iszczecinek.pl"}

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"10210","portal":"iszczecinek.pl"}

Jerzy Hardie-Douglas, burmistrz Szczecinka:

Minął kolejny rok. Spotkaliśmy się tu pod pomnikiem Marszałka 11 listopada 2025 r. Mówiłem wtedy, że powinno być to radosne święto upamiętniające te momenty, te chwile z naszej historii, w których odzyskiwaliśmy niepodległość. Bo co dla wielu młodych jest dziś po prostu niewyobrażalne, nie zawsze Polska figurowała na mapie świata. W październiku 1795 roku w wyniku trzeciego rozbioru Polska na długie lata utraciła niepodległość. Dokładnie na 123. Na czas życia czterech pokoleń Polaków. Przez te lata dochodziło do kolejnych, niestety nieudanych zrywów niepodległościowych. Udział w wojnie napoleońskiej, okupione wieloma ofiarami powstania: kościuszkowskie, listopadowe, styczniowe. Nasi przodkowie nie poddawali się, ale dopiero zakończenie I-szej Wojny Światowej przywróciło nam ojczyznę. W 1918 r. Polska odzyskała niepodległość, ale natychmiast musiała jej ponownie bronić. Zaraz po przywróceniu polskiej państwowości musieliśmy zmierzyć się z walką o jej utrzymanie, tocząc walki z bolszewikami. I walkę tę, w dużej mierze dzięki Józefowi Piłsudskiemu, przy którego pomniku dziś tu stoimy, dzięki zwycięskiej bitwie warszawskiej, wygraliśmy. Druga Rzeczpospolita trwała zaledwie dziewiętnaście lat. W 1939 roku Polska znalazła się pod okupacją niemiecką. Nadszedł najmroczniejszy od stuleci czas naszej ojczyzny. A gdy po niecałych sześciu latach odzyskaliśmy w 1945 roku niepodległość, to była to niepodległość wątpliwa, kulawa. Niepodległość okrojona z suwerenności. Potem po kilkudziesięciu latach przyszedł rok 1989 i znów mogliśmy poczuć smak już tym razem pełnej wolności. Wstąpiliśmy do Unii Europejskiej i NATO i każdego roku tu pod tym pomnikiem marszałka podkreślaliśmy, jak jest wspaniale. Jakie mocne podstawy trwania w tej naszej niepodległości i suwerenności stworzyliśmy.

No i się zmieniło. Rok temu, gdy miałem zaszczyt przemawiać tu do państwa, wydawało się, że gorzej być nie może. Że kolejne miesiące muszą wreszcie przynieść korzystne zmiany. Stało się inaczej. Jeszcze nigdy w czasie mego dość długiego już życia nie słyszałem tyle razy odmienianego przez wszystkie przypadki słowa wojna. Jeszcze łudzimy się, że jej unikniemy. Że Rosja opamięta się. I oby tak się stało, ale niebezpieczeństwo jest niestety całkowicie realne. Właściwie ta wojna, chociaż jeszcze niepełnoskalowa, już trwa. Rosjanie dokonują w naszym kraju podpaleń, próbują wykolejać pociągi, przeprowadzają coraz częściej ataki hakerskie, starając się zdezorganizować nam życie. Przepychają przez granicę nielegalnych imigrantów. Toczy się wojna hybrydowa.

Rzymska maksyma brzmi: Si vis pacem, para bellum. Chcesz pokoju, przygotuj się do wojny. Polska zmuszona jest wydawać olbrzymie pieniądze na zbrojenia, doszkala i modernizuje armię. Ruszyły akcje przygotowywania miast do ewakuacji, organizowania szpitali mogących działać w czasie wojny, budowy schronów i miejsc schronienia. W przyszłym roku również w Szczecinku wydamy wiele milionów na inwestycje obronne i szkolenia ludności. Zaczynamy przypominać mieszkańcom, jak brzmią syreny zapowiadające naloty, a jak te, które je odwołują. Uczymy siebie i innych, jak gromadzić niezbędne „żelazne” zapasy, jak poważnie podchodzić do zarządzania kryzysowego, szkolić się w strzelectwie, uczyć młodzież udzielania pierwszej pomocy.

Miałem nadzieję, że nigdy nie dożyję takich czasów. Z przerażeniem myślę o moich bliskich, o synach, wnukach i zadaję sobie pewnie jak wielu z was pytanie – dlaczego? Dlaczego postępowanie jednego psychopaty może mieć tak tragiczny wpływ na losy setek milionów ludzi?

Rosja od wieków źle się nam kojarzy. Historycznie na przestrzeni wieków ten kraj nigdy nie miał dobrych relacji z Polską.

Spotkanie z okazji święta niepodległości jest dobrą okazją do zastanowienia się, co możemy w tej ekstremalnie trudnej sytuacji międzynarodowej zrobić. Co może zrobić przeciętny obywatel? Jak powinniśmy się zachowywać? Nie mam monopolu na wiedzę, jednak w to, co powiem, absolutnie wierzę.

Nasze bezpieczeństwo zależy od losów wojny Rosji z Ukrainą. Nie od budowy fortu Trump. Nie od wiary we francuski parasol nuklearny. Nawet nie od zawartego dopiero co wojskowego paktu z Wielką Brytanią. To wszystko jest oczywiście ważne, ale jeśli chcemy być przez lata bezpieczni, nie możemy pozwolić na to, by Rosja z konfliktu z Ukrainą wyszła zwycięsko. Silna Ukraina połączona takimi czy innymi sojuszami ze światem zachodnim, paradoksalnie jest najlepszym gwarantem naszej niepodległości. Historia naszych wzajemnych relacji jest trudna, ale dziś ostatnią rzeczą, jaką powinniśmy robić, jest przypominanie o przeszłości. Będzie jeszcze czas na rozliczenia i mam nadzieję historyczny reset, ale dziś występowanie przeciw Ukraińcom jest niezgodne z naszą podstawową racją stanu. Nie będę na potrzeby tego wystąpienia wymyślał jakichś nowych tekstów i dosłownie przez chwilę zacytuję to, co powiedziałem zaledwie trzy miesiące temu przy okazji upamiętniania rocznicy Powstania Warszawskiego.

„Każdego dnia za naszą wschodnią granicą, zaledwie kilkaset km od Szczecinka, giną dziesiątki niewinnych ludzi, nie tylko żołnierzy, ale też cywilów, w tym kobiety i dzieci. W Polsce przebywa około miliona Ukraińców ze statusem czasowej ochrony. Są też w Szczecinku. Ludzie, którzy zostawili w Ukrainie swoje domy, cały gromadzony przez lata majątek i przyjechali, a właściwie uciekli do Polski często z jedną walizką, oczekując pomocy i bezpieczeństwa. Naszym obowiązkiem jest im pomagać, dodawać otuchy. Powtarzać, że jesteśmy z nimi. Ukraina musi i może być buforem między nami a nienawidzącą nas, pewnie bardziej Ukraińców, imperialną Rosją. Wojna spowszedniała. Nasza empatia, z której byliśmy tak dumni cztery lata temu, gdzieś wyparowała. Dajemy się podpuścić, wmanewrować w dyskusje o historycznych rozliczeniach. Oczywiście, że trzeba pamiętać o Wołyniu. Trzeba domagać się prawdy historycznej. Jednak łącząc tragiczne wydarzenia wołyńskie sprzed ponad osiemdziesięciu lat z naszym obecnym stosunkiem do sąsiadów walczących z najeźdźcą, odwracając się od Ukraińców, wypełniamy treścią scenariusz pisany w Moskwie. To niewybaczalny błąd…”

Jesteśmy w okresie zbliżających się wyborów parlamentarnych. Został rok. Ugrupowania polityczne starają się coraz bardziej pokazywać swoją odrębność. Niektórzy zaczynają nakręcać narrację antyunijną. Zaczynają bredzić o konieczności wyjścia Polski z UE. Inni proponują zaniechanie pomocy Ukrainie i znoszenie sankcji nałożonych na Rosję. Jawnie głoszą potrzebę normalizacji stosunków dyplomatycznych i gospodarczych z Rosją.

Artykułowanie takich poglądów to igranie z bezpieczeństwem naszego kraju. W ciężkich czasach szczególnie istotne staje się przypominanie, co oznaczają słowa o racji stanu. Pod zwrotem racja stanu z łac. ratio status, należy rozumieć nadrzędny interes państwa, który stoi ponad wszelkimi innymi interesami – zarówno prywatnymi, partyjnymi, jak i grupowymi. A naszą racją stanu jest trwanie w sojuszu z państwami UE, a bo, rozszerzanie UE, zacieśnienie współpracy w ramach NATO, wywieranie ciągłej presji na Rosję i pomaganie nawet kosztem własnych wyrzeczeń, w każdy możliwy sposób Ukrainie. Tylko taka polityka może zagwarantować, że Polacy będą jeszcze przez wiele lat mogli 11 listopada przypominać, iż Polska jest krajem niepodległym. Czego sobie i wszystkim państwu, tu pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego życzę.

Uroczystość dopełnił apel poległych, salwa oddana przez kompanię honorową Wojska Polskiego oraz złożenie kwiatów pod pomnikiem marszałka.