Jeszcze niedawno były miłym akcentem w przestrzeni miasta. Niewielkie lustra z prostym hasłem „uśmiechnij się” przyciągały spojrzenia i – co tu dużo mówić – działały. Ludzie przystawali, robili zdjęcia, na chwilę zwalniali. Ktoś wpadł na pomysł, który w swojej prostocie naprawdę miał sens.

Dziś sytuacja zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.

Z pozytywnej akcji robi się problem

Lustra pojawiały się stopniowo w różnych częściach miasta. Bez zapowiedzi, bez oficjalnej akcji. Trochę jak miejski „gest dobrej energii”. I przez jakiś czas to działało.

Teraz coraz więcej z nich jest w fatalnym stanie. Popękane tafle, rozbite szkło, zniszczone ramki. Zamiast zachęcać do uśmiechu – odstraszają. W niektórych miejscach wyglądają po prostu jak śmieci przyczepione do słupów czy ścian.

I tu pojawia się pytanie, którego wcześniej nikt nie zadawał.

Kto za to odpowiada?

Autor lub autorzy tej inicjatywy pozostają anonimowi. To z jednej strony dodawało całej akcji uroku. Z drugiej – dziś zaczyna być problemem. Bo ktoś te lustra zamontował, ale nikt ich nie pilnuje.

Póki co nikt nie reaguje – zniszczeń nikt nie naprawia, a zdewastowane lustra dalej wiszą w przestrzeni miasta. Efekt? Z pozytywnego przekazu niewiele zostało.

Dobry pomysł bez dalszego ciągu

Tego typu inicjatywy mają sens tylko wtedy, gdy ktoś nad nimi czuwa. Miasto to nie galeria sztuki, gdzie instalacja może „żyć własnym życiem”. Tu liczy się estetyka i bezpieczeństwo.

Rozbite lustra to nie tylko kwestia wyglądu. To także realne zagrożenie – szczególnie w miejscach, gdzie przechodzą dzieci.

Dziś trudno oprzeć się wrażeniu, że coś, co zaczęło się jako świeży, pozytywny pomysł, powoli wymyka się spod kontroli.

Co dalej?

Opcje są proste. Albo autorzy wrócą do tematu i zadbają o swoje „dzieło” – naprawią, wymienią lub usuną zniszczone elementy. Albo ktoś inny będzie musiał to zrobić.

Bo w obecnej formie lustra przestają być symbolem uśmiechu. Zaczynają być symbolem chaosu i braku odpowiedzialności.

A tego w przestrzeni miasta raczej nikt nie potrzebuje.