Fasola, groch i bób od dawna pojawiają się w przydomowych warzywnikach, ale rodzina roślin bobowatych daje znacznie więcej możliwości. Własna uprawa pozwala sięgnąć również po mniej oczywiste gatunki, a przy okazji korzystnie wpływa na organizację zmianowania. Strączkowe łączą wartość kulinarną z interesującymi właściwościami biologicznymi, dlatego warto znaleźć dla nich stałe miejsce na grządkach.

Co wyróżnia rośliny strączkowe?

Rośliny bobowate żyją w symbiozie z bakteriami brodawkowymi zdolnymi do wiązania azotu atmosferycznego. Na ich korzeniach tworzą się charakterystyczne brodawki, w których zachodzi ten proces. To jedna z cech, dzięki którym strączkowe są cennym elementem prawidłowo zaplanowanego płodozmianu.

Nie oznacza to jednak, że po każdej fasoli gleba automatycznie staje się mocno nawożona azotem. Duża część składnika trafia do zbieranych części rośliny. Korzyść zwiększa się, gdy korzenie i pozostałości roślinne pozostają w glebie i stopniowo się rozkładają.

Nie tylko fasola, groch i bób

W ogrodzie można spróbować uprawy również mniej popularnych strączkowych. Jedną z nich jest soczewica jadalna, która preferuje stanowisko słoneczne i podłoże przepuszczalne, bez długotrwałego zastoju wody.

Więcej o jej wymaganiach i wykorzystaniu można przeczytać tutaj: http://ogarnijogrod.pl/soczewica-jadalna-uprawa-i-zastosowanie/

Poszczególne gatunki różnią się długością okresu wegetacji, zapotrzebowaniem na ciepło oraz sposobem zbioru. Nie warto więc przenosić zasad uprawy fasoli automatycznie na wszystkie rośliny strączkowe. W niewielkim warzywniku szczególnie ciekawe jest testowanie kilku gatunków i obserwowanie, które najlepiej radzą sobie na danym stanowisku.

Strączkowe mają ważne miejsce w zmianowaniu

Prawidłowe zmianowanie ogranicza jednostronne wyczerpywanie gleby oraz ryzyko nagromadzenia chorób i szkodników charakterystycznych dla określonej rodziny roślin. Bobowate dobrze przełamują następstwo wielu popularnych warzyw, ale również one nie powinny wracać na tę samą grządkę zbyt często.

Sadzenie fasoli, grochu czy bobu rok po roku w tym samym miejscu może zwiększać presję patogenów odglebowych. Różnorodność rodzin botanicznych jest ważniejsza niż sztywne trzymanie się jednego schematu następstwa.

Po strączkowych można zaplanować między innymi część warzyw o większych potrzebach pokarmowych, uwzględniając oczywiście stan gleby i zastosowane nawożenie organiczne.

Nadmiar nawozu nie poprawi plonowania

Strączkowe nie potrzebują intensywnego nawożenia azotowego. Zbyt duża ilość azotu może pobudzać rozwój liści i pędów, jednocześnie pogarszając kwitnienie i zawiązywanie strąków. Znacznie ważniejsze jest dobre przygotowanie gleby oraz zapewnienie roślinom dostępu do światła i wody.

Szczególnie istotna jest wilgotność podczas kwitnienia oraz tworzenia nasion. Długotrwała susza w tym okresie może wyraźnie ograniczyć plon.

Rośliny strączkowe warto więc postrzegać szerzej niż tylko jako źródło fasoli czy grochu. Urozmaicają warzywnik, pomagają rozsądnie planować płodozmian i dostarczają wartościowego plonu, dzięki czemu dobrze sprawdzają się zarówno na dużej działce, jak i na kilku przydomowych grządkach.